Podcięto mu gardło.
Paniczu, powinniśmy już iść.
A co, jeśli ten złodziej nas znajdzie?
Paniczu!
Shabake
Odcinek 2: Melancholia
Może powinienem komuś o tym powiedzieć?
Ten człowiek i tak już nie żył.
Panicz sam to sprawdził.
Nic to nie zmieni, jeśli znajdą go dopiero o świcie.
Ale jego rodzina musi się o niego martwić.
Paniczu, jestem prawie pewna,
że inugami i hakutaku desperacko cię teraz szukają.
Nie chcesz przecież jeszcze bardziej opóźniać powrotu do domu, prawda?
Był ubrany jak rzemieślnik. Ten zmarły mężczyzna.
Zapomnij już o nim.
No chodź, musimy się pospieszyć.
Tutaj jesteście.
Panie Inugami, panie Hakutaku, dawno się nie widzieliśmy.
Nie nazywaj nas tak. Nigdy nie wiesz, kto może nas podsłuchiwać.
Najmocniej przepraszam.
Sasuke, Nikichi, przyszliście po mnie?
Co takiego robiłeś na zewnątrz o tej porze?
Paniczu, Sasuke chce poznać powód twojego wyjścia.
Nie chcesz nam go zdradzić?
A to dlaczego?
Czuję zapach krwi.
Mały Ichitaro, jesteś ranny?
Nie nazywajcie mnie tak!
Nie jestem już dzieckiem.
Nic mi nie jest!
Panicz nie odniósł żadnych obrażeń.
Natknęliśmy się na mordercę, a zapach krwi musiał do niego przylgnąć.
Czekaj, nie...
Mordercę?
Suzuhikohime, dziękujemy. Możesz już odejść.
Dobrze.
Suzuhikohime.
Uratowałaś mi dziś życie.
Czemu nic nie mówicie? Byłem pewny, że będziecie na mnie źli.
Chcesz, żebyśmy byli na ciebie źli?
Nie, nie chcę. Ale ta cisza sprawia, że czuję się jeszcze gorzej.
Nie możemy sobie pozwolić na długie rozmowy na ulicy.
Jak odkryli, że mnie nie ma?
Byōbu Nozoki, czyli cię znaleźli?
Myślałeś, że nie odkryjemy, że ciągle zamieniacie się miejscami?
Możecie go rozwiązać?
Nie jestem w stanie spojrzeć mu w oczy, bo to ja kazałem mu to zrobić.
To nie jest wymówka, żeby pozwolić ci wychodzić w środku nocy.
Widocznie lubi łamać zasady.
Kilka ostrych słów nie skłoniłoby go do zmiany swojego zachowania.
Może zostawimy go tak związanego i wrzucimy do studni?
Spędzi na samym dnie jedną noc i zastanowi się nad tym, co zrobił.
Przestańcie, on jest zrobiony z papieru! Rozpuściłby się, gdyby wpadł do wody.
Przepraszam, że wyszedłem bez słowa.
Wybaczcie, że poprosiłem Byōbu Nozokiego, żeby mnie zastąpił.
Dlatego proszę...
Później nam powiesz, dlaczego wyszedłeś.
Paniczu, byłeś świadkiem morderstwa?
Tak. Powiem wam o wszystkim, ale uwolnijcie Byōbu Nozokiego.
Chyba nie mamy innego wyjścia.
Przepraszam.
No dobrze, paniczu, opowiedz nam dokładnie, co się stało.
Czyli jesteś pewien, że ten, który cię ścigał, był mężczyzną?
Tak. Miał wyraźnie męską posturę.
Myślę, że pochodził z miasta.
Dziwi mnie, że jesteś tego taki pewny. Nie mówiłeś wcześniej, że było bardzo ciemno?
Bo zwyczajnie byłem przerażony. Ciągle mnie gonił.
Zabił już kogoś, kiedy się na niego natknąłeś?
Tak myślę.
Już wtedy czuć było od niego krew. Suzuhikohime to zauważyła.
Nie jest dobrze. Mógł zobaczyć twoją twarz.
Co?
Wiecie co? Było naprawdę ciemno.
Nawet z pomocą lampionu ledwo widziałem drogę przed sobą.
Przecież mi nie udało się zobaczyć jego twarzy.
Ten mężczyzna nie miał ze sobą lampionu, zgadza się?
Czyli twój lampion był jedynym źródłem światła.
Byłeś najbardziej widocznym elementem w całej okolicy.
A na twoim lampionie był napis „Nagasakiya”.
Przecież od razu go zgasiłem.
Gdybym to ja był tym mordercą, nie pozwoliłbym ci uciec.
Właśnie dlatego, dopóki nie zostanie złapany, proszę, nie wychodź z domu.
A co, jeśli nie zostanie złapany?
My też przeprowadzimy śledztwo.
Na razie, proszę, bądź ostrożny.
Dobrze, rozumiem.
Nie martwcie się. Będę na siebie uważał.
No dobrze, na tym zakończmy temat mordercy.
W takim razie dobranoc.
Paniczu, nie masz nam nic więcej do powiedzenia?
Co robiłeś na zewnątrz po zachodzie słońca?
Chciałem się tylko trochę rozerwać.
Nie pozwoliliście mi wychodzić od czasu mojego ostatniego przeziębienia, bo „było za zimno”.
Czyli poszedłeś do Eikichiego z Miruhayi, żeby zjeść warabimochi, tak?
Masz już 17 lat. Równie dobrze mogłeś go poprosić, żeby zabrał cię nawet do Yoshiwary.
Ale nie zasypywalibyśmy cię pytaniami, gdyby to był jedyny powód.
Jak już mówiłem, chciałem tylko zmienić otoczenie.
Nigdy wcześniej nie byłem na nocnym spacerze.
I celowo wybrałeś opuszczoną uliczkę niedaleko kapliczki?
To był mój pierwszy spacer. Nie wiedziałem, w którą stronę iść.
Jeszcze nie śpisz? Rozchorujesz się, jeśli nie położysz się niedługo spać.
Zaskoczyłeś nas. Myślałem, że już śpisz, tato.
Wyszedłem na zewnątrz i zobaczyłem zapalone światło.
Sasuke, Nikichi, nie wiecie, że musicie położyć Ichitaro spać dużo wcześniej?
Proszę nam wybaczyć.
Dopiero co wydobrzałeś po zimowej chorobie.
Proszę, musisz bardziej o siebie dbać.
Tato, minęły już dobre trzy miesiące.
Nie musisz się o mnie martwić.
Możesz tak mówić, ale pamiętasz tę chorobę, która prawie cię zabiła zeszłego lata?
Nie da się zachorować na odrę drugi raz.
Dzięki tacie wybrnąłem z tej sytuacji.
Wygląda na to, że pomógł mu Furaribi.
Całe szczęście, że pojawił się w odpowiedniej chwili.
Ale przecież panicz nie może liczyć, że wszystkie ayakashi będą po jego stronie.
Lepsze to niż człowiek. Ludzie są przerażający.
Nie, najbardziej przerażający są Inugami i Hakutaku.
Masz całkowitą rację. Masz całkowitą rację.
Pan Higiri pobiegł w kierunku Nihonbashi, jak tylko otworzyliśmy dziś rano.
Słyszałeś o tym?
Nie, jeszcze nie.
Podobno doszło do morderstwa.
Nie mogłam się powstrzymać i zapytałam Nikichiego, czy rzeczywiście jesteś w swoim pokoju.
W końcu cały wieczór byłeś poza domem.
Wiedziałaś o tym?
Nikichi i Sasuke nie powiedzieliby jej tego.
Mama zawsze wszystko wie.
Gdzie poszedłeś tak późno?
Wiesz przecież, że jesteś słabego zdrowia.
Będę się ogromnie martwiła, jeśli nie będziesz bardziej na siebie uważać.
Przepraszam, mamo. Nie patrz tak na mnie.
Nikt mnie nie zamordował.
Oczywiście, że nie. Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby tak się stało.
Mama i tata dzień w dzień się o mnie martwią.
Czy kiedykolwiek chcieli mojej śmierci, by mieć mnie z głowy?
Dzień dobry, paniczu.
Dzień dobry, panie zarządco.
Możemy ci jakoś pomóc?
Nie.
W czym niby mieliby mi pomóc, skoro nikt nie chce powierzyć mi żadnego zadania?
Interes kręci się dobrze bez mojej ingerencji.
Właśnie dlatego potrzebuję zastępstwa.
Idę zobaczyć się z Eikichim w Miharuyi.
Paniczu, proszę tędy.
Mogłem pójść tu sam. Nie jestem już dzieckiem.
Ichitaro.
Zapraszamy.
Cześć, Eikichi.
Eikichi, dopilnuj, żeby panicz wrócił do domu cały i zdrowy.
Pewnie.
Kiedy wrócisz już do domu, porozmawiamy na temat ostatniej nocy.
Wciąż o tym pamięta.
Każde jest w innym kształcie, a ciasto nie jest jednakowo grube.
Pewnie robił je Eikichi.
Chyba wezmę daifuku mochi.
Już się robi! Masz świetny gust.
To ja je zrobiłem i jestem z nich naprawdę dumny.
To Ichitaro.
Robię właśnie herbatę. Proszę, wejdź do środka.
Dziękuję, Oharu.
Jest z wczorajszej dostawy.
To towar dobrej jakości, więc przyniosłem go do Miharuyi.
Wybacz za kłopot.
Może przygotuję z nich yokan.
Lepiej nie próbuj. To najwyższej jakości cukier z Sanuki.
Właśnie dlatego chcę spróbować go zrobić.
(yōkan: słodkość w postaci mocno skondensowanej galaretki)
Ale kiedy ostatnim razem robiłeś yokan,
nikt nie był w stanie go zjeść, bo rozpadł się zaraz po zdjęciu z szaszłyków.
To wyrzucanie pieniędzy w błoto.
Tym razem wyjdzie mi lepiej.
Eikichi, popatrz na twarz Ichitaro.
O co chodzi? Wyszły mi dobrze, prawda?
Oharu, masz rację.
Naprawdę?
Co jest? Ty też, Ichitaro?
Oharu, zostaw nas w spokoju i zajmij się sklepem.
Dobrze, już dobrze.
Ichitaro, czuj się tu jak u siebie.
Proszę.
Wybacz, że cię o to proszę, Eikichi.
Wiesz co, byłem wczoraj w Azumayi.
Ichitaro, poszedłeś tam całkiem sam?
Poszedłeś tam, żeby spotkać się z Matsunosuke?
Ale nie udało mi się z nim spotkać.
Zeszłej nocy Nikichi i Sasuke odkryli, że się wymknąłem.
Założę się, że porządnie ci się za to dostało.
Jak długo chcesz to ukrywać przed Nikichim i Sasuke?
Są całkiem bystrzy. Już wiedzą, że coś przed nimi ukrywam.
Wiesz co? Na pewno się o ciebie martwią.
Nawet ja domyśliłbym się, że jesteś na łożu śmierci, gdybym nie widział cię cały miesiąc.
To okropne.
W życiu wiele rzeczy nie idzie po naszej myśli.
Co się z tobą dzieje? Mówisz dziś takie mądre rzeczy.
Wczoraj zmarnowałem cały garnek cukru ryżowego.
Chciałem zrobić własne słodycze.
Najpierw mój ojciec powiedział, że nie gotowałem go wystarczająco długo,
a potem, że dodałem wodę w nieodpowiedni sposób.
Niczego nie potrafiłem zrobić dobrze.
Nawet przypaliłem dno garnka.
Zazdroszczę ci, Ichitaro.
Komuś, kto jest już jedną nogą w grobie?
Tak okropnie ci zazdroszczę.
Chory dziedzic to żaden problem dla tak wielkiej apteki jaką jest Nagasakiya.
Macie pracowników, którzy prowadzą sklep za ciebie.
Twój tata nigdy nie ma ci za złe, że nie pracujesz, prawda?
Więc...
Kiedyś się tym nie martwiłem.
Przejęcie sklepu to mój obowiązek, więc nie musiałem uczyć się zawodu.
Ale przecież nie mogę prowadzić sklepu ze słodyczami, skoro nie potrafię nawet zrobić cukru ryżowego.
Ale to nie tak, że jestem dobry w czymś innym.
Co mam teraz zrobić?
Wszystko będzie dobrze.
Twój tata jest jeszcze młody. Po prostu musisz ćwiczyć dalej we własnym tempie.
Ma rację.
Wiele rzeczy nie idzie po naszej myśli.
Trzymaj się, Eikichi.
Pewnie.
Witaj w domu.
Paniczu, jeśli chodzi o wczoraj...
Czołem, paniczu.
Pan Higiri.
Proszę pana, słyszałem, że dziś rano zdarzyło się coś strasznego.
Masz dobry słuch.
Nie powinno się rozmawiać o takich rzeczach przy wejściu do sklepu.
No więc, co się stało?
To okropna sprawa.
Miejscowy emeryt znalazł ciało.
Najwidoczniej codziennie wstaje wcześnie rano, żeby zamieść teren wokół kapliczki.
Jego pobożność zafundowała mu piekielną niespodziankę.
Ofiarą był stolarz o imieniu Tokubei.
Jego płaszcz był podpisany, więc od razu udało się nam go zidentyfikować.
Okazuje się, że kierował sześcioosobowym zespołem.
Podobno był dobrym stolarzem,
ale na obecną chwilę nie mamy pojęcia, dlaczego ktoś miałby go zabić.
Może uprawiał hazard albo miał długi?
Zadałem to pytanie jego żonie i uczniom, ale zaprzeczyli.
Może wdał się w bójkę o inną kobietę?
Nie wyglądał na kogoś, kto wdawałby się w romanse.
Był trochę starszy ode mnie.
Gdyby jego głowa stała na dachu, łatwo można by ją pomylić z głową oni.
Odcięto mu ją...
Ale nawet, mimo że nie był w najlepszej formie, daleko mu było do przystojnego.
Odcięto mu głowę?
Nie. Jego głowa była na swoim miejscu.
Ktoś odciął ją po tym, jak zobaczyłem ciało?
Co się dzieje, paniczu?
To nic takiego. Proszę pana, po co ktoś miałby odcinać mu głowę?
Miejscowy posterunkowy uważa, że samuraj testował na nim swój miecz.
Jednak wciąż zastanawiam się, co takiego stolarz robił po pracy przy kapliczce.
Może wracał do domu po spotkaniu z kimś?
Ani on, ani jego żona nie mają żadnych krewnych po drugiej stronie mostu Shoheli.
Proszę wybaczyć.
Panie Higiri, przyszedł Shogo i cię szuka.
No nic. Chyba się rozgadałem.
To dla pana żony.
Przepraszam za kłopot.
No dobrze, paniczu, do następnego.
Proszę przyjść jeszcze kiedyś.
Wygląda na to, że jeszcze nie zidentyfikowano sprawcy.
On chce złapać tego mordercę?
Potrafi jedynie obżerać się manju i brać łapówki.
Poradzimy sobie bez niego.
Nie mów tego na głos.
Wiem o tym. Nie martw się.
Jestem pracownikiem, który zna się na swoim fachu.
Więc czego ten wspaniały pracownik ode mnie chce?
Bardzo rzadko odwiedzasz ten sklep, Sasuke.
Właśnie otrzymałem informację.
Jeden z naszych statków, Tokiwamaru, przypłynął do Shinagawy.
Przywiózł ją. Dobrze wiesz, o co chodzi.
Przesyłkę z Nagasaki.
Więc? Kiedy tu dotrze?
Tłumaczenie Korektra Funsub [A] Archiwizacja [A] Synchro
Aiko Faceless TokyoSubs Prefex Archival Project Prefex